.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.
Panowie, czy jesteście po czterdziestce?
Czy budząc się rano, bywacie zmęczeni?
Czy ogarnia was apatia?
Tu spoczywają połamane kości L. B. Jefferiesa
- Jefferies, słucham. - Gratulacje, Jeff.
- Za co? - Za pozbycie się gipsu.
Kto mówi, że się go pozbyłem?
Jest środa.
Siedem tygodni od dnia, w którym złamałeś nogę. Tak czy nie?
Gunnison, jak udało ci się dojść tak wysoko jako edytor z tak kiepską pamięcią?
Oszczędność, pilność i ciężka praca.
I przyłapanie wydawcy z sekretarką.
- Pomylił mi się dzień? - Nie.
Tydzień.
W przyszłą środę pozbywam się tego gipsowego kokonu.
Przykro mi, Jeff.
No cóż, tym razem miałem pecha.
Nie było tej rozmowy.
Szkoda mi ciebie, Gunnison.
Musi ci być ciężko z faktem, że jeszcze tydzień będę w gipsie.
Ten tydzień będzie mnie kosztował najlepszego fotografa,
a ciebie poważne zlecenie.
- Gdzie? - Nie ma co o tym mówić.
- No powiedz. - W Kaszmirze.
Dostałem rano cynk od szefa.
Lada dzień szykuje się tam zadyma.
A nie mówiłem, że warto je obserwować?
- Tak było. - To kiedy wychodzić? Za pół godziny?
- W gipsie? Chyba żartujesz. - Nie bądź taki nadęty.
W razie potrzeby mogę robić zdjęcia z jeepa albo bawoła.
Jesteś dla nas zbyt ważny, żebyśmy cię tak lekko traktowali.
- Wyślę Morgana albo Lamberta. - Świetnie.
Nadstawiam dla ciebie karku,
a w nagrodę rozdajesz innym zlecenia.
Nie kazałem ci stać pośrodku tego toru wyścigowego.
Prosiłeś o coś zupełnie innego niż dotychczas. I to dostałeś.
Ty też. Do widzenia, Jeff.
Poczekaj, Gunnison. Musisz pomóc mi się stąd wydostać.
Sześć tygodni siedzenia w dwupokojowym mieszkaniu
i nic do roboty poza patrzeniem w okna sąsiadów.
- Na razie, Jeff. - Gunnison...
Jak mnie nie wyrwiesz z tego bagna nudy,
zrobię coś drastycznego.
- Co na przykład? - Na przykład ożenię się.
A wtedy nie będę mógł nigdzie wyjechać.
Najwyższy czas, żebyś się ożenił,
zanim zamienisz się w zgorzkniałego, samotnego starca.
Tak, wyobrażam to sobie.
Biegnę do dusznego mieszkania,
by słuchać odgłosów pralki, zmywarki,
młynka w zlewozmywaku i czepiającej się żony.
Jeff, żony już się nie czepiają, one dyskutują.
Naprawdę?
Może w bogatej dzielnicy dyskutują.
W mojej dalej się czepiają.
Skoro tak mówisz. Zadzwonię później.
Tylko następnym razem zadzwoń z dobrymi wieściami, dobra?
Dzień dobry. Powiedziałam "dzień dobry"!
Dzień dobry.
Nie kopałabym tak głęboko.
Daje im pan za dużo wody.
Niech się pani zamknie!
Też coś!
Dacie wiarę?
Kara za podglądanie w stanie Nowy Jork to pół roku w zakładzie karnym.
Witaj, Stello.
A tam nie ma okien.
Za dawnych czasów wypalali oczy pogrzebaczem.
Czy któraś z tych panienek jest tego warta?
Staliśmy się rasą podglądaczy.
Ludzie powinni wyjść na zewnątrz i zajrzeć do swoich domów dla odmiany.
Tak, proszę pana.
Jak się panu podoba taka domorosła filozofia?
Reader's Digest, kwiecień 1939.
Cytuję tylko z najlepszych źródeł.
Nie musisz mi mierzyć temperatury.
Cicho. Zobaczymy, czy wzrosła panu temperatura.
Powinnam być wróżką,
a nie pielęgniarką z firmy ubezpieczeniowej.
Potrafię wyczuć kłopoty na kilometr.
Słyszał pan o krachu na giełdzie w '29? Przewidziałam to.
Jak to zrobiłaś, Stello?
To proste.
Opiekowałam się dyrektorem General Motors.
Mówili, że to nerki. Ja mówiłam, że nerwy.
Pomyślałam: "Czym mógłby się martwić dyrektor General Motors?"
Nadprodukcją, pomyślałam, załamaniem gospodarki.
Gdy dyrektor takiej firmy chodzi do łazienki 10 razy dziennie,
nie wróży to nic dobrego dla całego kraju.
Wiesz, Stello, w gospodarce
chore nerki nie mają związku z rynkiem.
- Żadnego. - Ale krach był, tak?
Przeczuwam kłopoty w tym mieszkaniu.
Najpierw łamie pan sobie nogę, potem patrzy przez okno,
widzi to, czego nie powinien. To kłopoty.
Widzę pana w sądzie w otoczeniu prawników w dwurzędowych garniturach.
Tłumaczy się pan. Mówi: "Wysoki sądzie, to była tylko niewinna zabawa.
"Kocham swoich sąsiadów jak ojciec".
A sędzia mówi: "Gratulacje.
"Właśnie zapewnił pan sobie trzy lata w więzieniu w Dannemorze".
W obecnej chwili ucieszyłbym się z kłopotów.
- Ma pan niski poziom hormonów. - Termometr na to wskazał?
Te kąpiące się piękności, które pan ogląda,
nie podniosły panu temperatury od miesiąca.
Zaczynamy.
Jeszcze tydzień.
Myślę, że masz rację. Będą kłopoty.
Wiedziałam.
Czy to musi być takie zimne?
- Poprawia krążenie. - Rozumiem.
Co za kłopoty?
- Lisa Fremont. - Żartuje pan?
Jest piękną, młodą dziewczyną, a pan jest stosunkowo zdrowym, młodym mężczyzną.
- Chce, żebym się z nią ożenił. - To normalne.
- Ale ja nie chcę. - To nie jest normalne.
Nie jestem na to gotowy.
Każdy mężczyzna jest gotowy, gdy pojawia się odpowiednia dziewczyna.
A Lisa jest odpowiednia dla każdego, kto ma choć trochę rozumu
i przynajmniej jedno oko.
Jest w porządku.
- Pokłóciliście się? - Nie.
- Szykuje się ślub z musu? - Co?
- Daj spokój, Stello. - To nic nowego.
Bardzo szczęśliwe małżeństwa
wynikły z tego powodu.
- Nie jest odpowiednia dla mnie. - Tak, jest tylko idealna.
Jest zbyt idealna. Zbyt utalentowana. Zbyt piękna. Zbyt wyrafinowana.
Ale nie ma tego, czego pragnę.
A czy można wiedzieć, co to takiego?
Co? To proste, Stello.
Pochodzi z tego elitarnego środowiska Park Avenue.
Drogie restauracje i spotkania towarzyskie.
Rozsądni ludzie odnajdą się w każdym otoczeniu.
Wyobrażasz ją sobie podróżującą po świecie z nędznym fotografem,
który ma na koncie góra tygodniową wypłatę?
Gdyby tylko była zwyczajna.
Nigdy się pan nie ożeni?
Pewnie kiedyś to zrobię,
ale z osobą, dla której życie
to nie tylko nowa sukienka, homar na kolację
czy najnowszy skandal.
Potrzebuję kobiety, która będzie chciała... Moment.
Która pojedzie ze mną wszędzie, zrobi wszystko i będzie zadowolona.
Najuczciwiej będzie, jeśli to zakończymy.
- Niech sobie kogoś znajdzie. - Tak, już to słyszę.
"Odejdź z mojego życia, idealna kobieto.
"Jesteś dla mnie za dobra".
Panie Jefferies, nie jestem wykształconą kobietą,
ale jedno wiem.
Jeśli kobieta i mężczyzna spotykają się ze sobą i lubią się,
powinni się ze sobą zderzyć jak taksówki na Broadwayu,
a nie siedzieć i analizować się nawzajem jak dwa okazy pod lupą.
Istnieje inteligentne podejście do małżeństwa.
Inteligencja.
Nic nie przysporzyło rasie ludzkiej więcej kłopotów niż inteligencja.
Nowoczesne małżeństwo.
- Posunęliśmy się naprzód emocjonalnie. - Bzdura.
Kiedyś było tak, widziało się kogoś, podniecało, żeniło.
Teraz czyta się masę książek, używa czterosylabowych słów
i analizuje nawzajem,
dopóki nie odróżni się wieczoru we dwoje od egzaminu do służby cywilnej.
Ludzie znajdują się na różnych poziomach emocjonalnych.
Gdy wyszłam za Mylesa, byliśmy źle dopasowaną parą.
Wciąż tak jest, ale kochamy każdą minutę spędzoną razem.
To świetnie, Stello.
- Mogłabyś mi zrobić kanapkę? - Dobrze.
I posmaruję kanapkę zdrowym rozsądkiem.
Lisa jest przepełniona miłością do ciebie.
Mam dla ciebie dwa słowa rady. Poślub ją.
Płaci ci za to?
Proszę bardzo.
- Tu jest klucz. - Dziękujemy.
Jeśli będziecie państwo czegoś potrzebować, dzwońcie.
Chodź, kochanie.
Muszę cię przenieść przez próg.
Podglądacz.
- Jak noga? - Trochę boli.
- A żołądek? - Pusty jak bęben.
- A twoje życie miłosne? - Mało aktywne.
Coś cię dręczy?
Kim jesteś?
Czytając od lewej do prawej, Lisa
Carol
Fremont.
Czy to ta sama Lisa Fremont, co nie zakłada dwa razy tej samej sukienki?
Tylko dlatego, że tego się od niej oczekuje.
Prosto z Paryża. Myślisz, że się sprzeda?
Zależy od ceny. Pomyślmy.
Bilet na samolot, cło, ukryty podatek, marżę...
- Świetna okazja za 1100 $. - 1100?
Powinni ją wystawić na giełdzie.
Po tej cenie sprzedajemy kilkanaście dziennie.
Kto je kupuje, poborcy podatkowi?
Nawet gdybym miała za nią zapłacić, byłaby tego warta. Na szczególną okazję.
Czy coś się szykuje?
Dzieje się właśnie teraz. To szczególna noc.
To zwyczajna środa. W kalendarzu ich pełno.
To początek ostatniego depresyjnego tygodnia w gipsie L. B. Jefferiesa.
Nie zauważyłem, żeby ludzie bili się o bilety.
To dlatego, że wszystkie wykupiłam.
Wiesz, to pudełko na papierosy ma najlepsze czasy za sobą.
Kupiłem je w Szanghaju, który też ma najlepsze czasy za sobą.
Jest popękane i go nie używasz. Jest zbyt ozdobne.
Zamówiłam ci płaskie, srebrne pudełko z twoimi inicjałami.
Nie powinnaś trwonić swoich ciężko zarobionych pieniędzy.
Ale chciałam.
Co powiesz na kolację w restauracji 21?
A zadzwoniłaś po ambulans?
Nie, mam coś lepszego.
Dziękuję, że zaczekałeś, Carl. Kuchnia jest zaraz po lewej.
Wezmę wino.
- Dobry wieczór, panie Jefferies. - Cześć, Carl.
Wstaw wszystko do piekarnika i nastaw niską temperaturę.
- Dobrze, proszę pani. - Otwórzmy wino.
Dobra.
To Montrachet.
Poproszę duży kieliszek. Korkociąg jest tam.
Daj, ja to zrobię.
- Wystarczy taki? - Tak.
To musiało być okropnie nużące i męczące przeżycie, a ostatni tydzień
- będzie najgorszy. - Pan pozwoli.
Dobra.
Chcę to już zdjąć i czymś się zająć.
Sprawię, że ten tydzień będzie niezapomniany.
Dzięki.
Chwileczkę, Carl.
- Będziesz miał na taksówkę. - Dziękuję, panno Fremont.
- Miłej kolacji, panie Jefferies. - Dzięki. Dobranoc.
Dobranoc.
Co za dzień.
- Jesteś zmęczona? - Wcale.
Cały ranek spędziłam na spotkaniu handlowym,
potem musiałam pędzić do Waldorfu na szybkiego drinka z Madame Dufresne,
która wróciła właśnie z Paryża z nowinkami ze świata mody.
Potem pojechałam do 21 i zjadłam lunch z ludźmi z Harper's Bazaar.
Wtedy zamówiłam kolację.
Potem byłam na 2 pokazach oddalonych o 20 przecznic od siebie.
A później piłam koktajl z Lelandem i Slim Haywardami.
Chcemy dostać jego nowy program.
Potem musiałam pędzić z powrotem i się przebrać.
Powiedz teraz, w co ubrała się pani Hayward?
- Wyglądała wspaniale. - Z pewnością.
Miała na sobie przepiękną włoską mousseline de soie...
Włoską?
- Och ty. - Coś takiego, włoską.
I pomyśleć, że umieściłam dzisiaj w rubryce trzy miłe rzeczy o tobie.
- Naprawdę? - Nie kupisz tego rodzaju publiki.
Wiem.
Może kiedyś otworzysz swoje własne studio.
A jak będę je prowadził na przykład z Pakistanu?
Jeff...
Nie czas byś został tu na stałe? Mógłbyś dalej dostawać zlecenia.
- Ale nie takie, jak chcę. - Chociaż spróbuj.
- Mam odejść z magazynu? - Tak.
- Dlaczego? - Dla mnie i dla siebie.
Mogłabym dać ci jutro dziesiątki zleceń.
Moda, portrety.
- Nie śmiej się. Jestem w stanie. - Tego się właśnie boję.
Możesz sobie mnie wyobrazić jadącego jeepem do salonu mody
w wojskowych butach i z trzydniowym zarostem?
Czy nie wywołam wtedy sensacji?
Widzę cię jako przystojnego człowieka sukcesu w granatowym garniturze z flaneli.
Darujmy sobie te bzdury, dobrze?
Zacznę nakrywać do stołu.
Panna Samotne Serce.
Przynajmniej o to nie będziesz się nigdy martwić.
Tak?
Widzisz moje mieszkanie stąd? Na 63. ulicy?
Niezupełnie, ale mamy tutaj mieszkanie,
które jest pewnie tak popularne, jak twoje.
Pamiętasz z pewnością Pannę Torso, tancerkę baletową?
Jest jak królowa pszczół w otoczeniu trutniów.
Moim zdaniem wykonuje najcięższą pracę kobiety. Manipuluje wilkami.
Dziękuję.
Wybrała sobie najlepszą sztukę.
Nie kocha żadnego z nich.
Skąd wiesz?
Powiedziałeś, że jej mieszkanie przypomina moje, prawda?
Mam nadzieję, że tym razem nie są surowe.
Skąd dochodzi ta wspaniała muzyka?
W tamtym mieszkaniu mieszka kompozytor.
Jest sam. Pewnie miał nieszczęśliwe małżeństwo.
Brzmi czarująco.
Tak jakby napisał ją specjalnie dla nas.
Nic dziwnego, że kiepsko mu idzie.
Przynajmniej przyznaj, że kolacja jest smaczna.
Lisa, jest idealna.
Jak zwykle.
Sposób życia ludzi nie różni się tak bardzo od siebie.
Wszyscy jemy, rozmawiamy, pijemy, śmiejemy się, ubieramy.
Posłuchaj.
Jeśli zachowujesz się tak, bo nie chcesz mi powiedzieć prawdy
i coś ukrywasz, wtedy może zrozumiem.
- Nie ukrywam nic, tylko... - To nie ma sensu.
Czym różni się życie tu od życia gdziekolwiek indziej,
że jedna osoba nie mogłaby odnaleźć się w obu miejscach?
Niektórzy mogą. Pozwól mi...
Czy nie jest to po prostu podróżowanie i robienie zdjęć?
Tak jak bycie turystą na wiecznych wakacjach.
To twoja opinia.
Masz do niej prawo. Daj mi przedstawić moją.
To niedorzeczne mówić, że uda się to tylko
wybranej grupie ludzi.
Wygłosiłem proste stwierdzenie
i mogę je poprzeć argumentami, jeśli na moment się uciszysz.
Jeśli twoja opinia jest równie niegrzeczna, nie chcę jej słuchać.
Daj spokój.
Ja nie pasuję tu, ty nie pasujesz tam.
Dla ciebie ludzie powinni się urodzić, żyć i umrzeć w tym samym miejscu.
Cicho bądź!
- Jadłaś kiedyś rybie głowy z ryżem? - Oczywiście, że nie.
Musiałabyś, gdybyś pojechała ze mną.
Czy leciałaś samolotem C-54 4,5 km nad ziemią przy temperaturze -30?
Często to robię. Kiedy tylko mam kilka minut po lunchu.
Zostałaś kiedyś postrzelona? Potrącona przez samochód?
Albo pobita w nocy,
bo ktoś zdobył niekorzystny rozgłos dzięki twoim zdjęciom?
Czy... Te buty na obcasie będą idealne w dżungli.
I te nylonowe rajstopy i cienka bielizna.
- Najcieńsza dostępna. - Niech będzie.
Finom się spodoba, zanim zamarzniesz w ich kraju na śmierć.
Jeśli chodzi o odpowiedni ubiór, na tym akurat się znam.
Tak, tak.
To znajdź płaszcz przeciwdeszczowy w Brazylii, nawet gdy nie pada.
Liso, w mojej pracy jeździ się z jedną walizką.
Domem jest dostępny środek transportu.
Mało śpisz. Kąpiesz się jeszcze mniej.
A jesz rzeczy,
na które nie chciałabyś patrzeć, nawet jak były jeszcze żywe.
Jeff, nie musisz być tak celowo odrażający, by udowodnić, że masz rację.
Chcę tylko, żeby dobrze zabrzmiało.
Musisz się z tym pogodzić, takie życie nie jest dla ciebie.
Jest dla niewielu.
- Jesteś zbyt uparty, żeby się z tobą kłócić. - Nie jestem uparty, mówię prawdę.
Jasne, ktoś inny powiedziałby, że jedziemy na długie wakacje
i dowiedziałabym się prawdy po fakcie.
Chwileczkę.
Jeśli chcesz być złośliwa, bardzo proszę.
Nie, nie chcę.
Więc to koniec?
Ty tu nie zostaniesz, a ja nie pojadę z tobą.
To byłby błąd.
Myślisz, że żadne z nas już się nie zmieni?
Na to wygląda.
Kocham cię. Nieważne, jaką masz pracę.
Ale chcę być jej częścią w jakimś stopniu.
To przygnębiające, że mogę to zrobić jedynie
prenumerując twój magazyn.
Chyba nie jestem dziewczyną, za którą się uważałam.
Jesteś wspaniała, Liso.
Masz Nowy Jork u swych stóp.
Zdaje się, że nie do końca.
- Żegnaj, Jeff. - Masz na myśli, dobranoc.
Mam na myśli to, co powiedziałam.
Liso, może po prostu...
Możemy po prostu żyć jak dotychczas?
Bez przyszłości?
Kiedy cię znowu zobaczę?
Nieprędko.
Na pewno
nie wcześniej niż jutro wieczorem.
Nie!
Deszcz!
Weź drugą część koca. Czekaj, wezmę budzik.
O, nie!
Weź to.
Ciągnij.
Daj mi.
Jedziemy.
Nie, nie możesz wejść. Jest zbyt późno.
Nie teraz. Zabierz nogę. Dobranoc.
- Co to jest, proszę pani? - To "Głód".
I pomyśleć, że deszcz powinien przynieść trochę chłodu.
- A tylko zrobiło się bardziej wilgotno. - Właśnie tutaj.
Napięty mięsień. Właśnie tu.
Wie pan, firma ubezpieczeniowa by się cieszyła,
gdyby w nocy spał pan w łóżku, a nie na wózku.
- Skąd wiesz? - Ma pan przekrwione oczy.
Musiał pan patrzeć przez okno godzinami.
Tak było.
Co jeśli ktoś pana przyłapie?
Zależy kto.
- Gdyby to była Pani Torso... - Niech pan o niej zapomni.
Dziewczyna korzysta z życia.
Tak, skończy gruba i nieszczęśliwa z problemem alkoholowym.
Tak.
Odnośnie nieszczęścia, biedna Panna Samotne Serce. Znowu piła sama do snu.
Biedactwo.
Może kiedyś odnajdzie szczęście.
A jakiś mężczyzna straci swoje.
Czy nikt w sąsiedztwie nie mógłby się nią zainteresować?
Nie wiem.
Możliwe, że sprzedawca będzie niedługo wolny.
- Rozchodzi się z żoną? - Ciężko powiedzieć.
Wyszedł kilka razy ostatniej nocy w deszcz, niosąc walizkę.
W końcu jest sprzedawcą.
Co by sprzedawał o 3:00 w nocy?
Latarki.
Świecące tarcze do zegarków. Świecące plakietki z numerami domów.
Nie sądzę.
Chyba coś wynosił z mieszkania.
Rzeczy osobiste.
- Tchórz od niej ucieknie. - Fakt.
Czasem gorzej jest zostać, niż uciec.
Tylko wyjątkowo słaby facet by to zrobił.
Jak tam rano? Jakieś postępy?
Ma zasłonięte zasłony w mieszkaniu.
- W ten upał? - No właśnie.
Teraz są odsłonięte.
- Cofnij się! - Gdzie mam iść?
- Zejdźmy z widoku. - Co się stało?
Sprzedawca patrzy przez okno. Widzisz?
Cofnij się, bo cię zobaczy.
Nie jestem nieśmiała. Patrzono już na mnie.
On nie patrzy zwyczajnie.
To wzrok człowieka,
który się obawia tego, że jest widziany.
Uciekaj! Nakrzyczy na ciebie.
Wracaj do domu!
Do widzenia, panie Jefferies. Do jutra.
Tylko niech pan znowu nie śpi na wózku.
Świetny rozmówca.
Stella.
Wyjmij lornetkę z futerału i daj mi ją.
Przeczuwam kłopoty.
Będę zadowolona, jak zdejmą panu ten gips i mnie już tu nie będzie.
Co musi zrobić dziewczyna, żebyś ją zauważył?
Jeśli jest wystarczająco ładna, nie musi nic robić.
- Musi po prostu być. - A ja nie jestem?
Zwróć na mnie uwagę.
Przecież nie jestem na drugim końcu pokoju.
Ale twoje myśli są.
Kiedy chcę mężczyznę, chcę go całego.
- Ty nie masz nigdy problemów? - Mam jeden teraz.
Ja też.
Opowiedz mi o tym.
Dlaczego...
Po co mężczyzna miałby wyjść trzy razy z mieszkania w deszczową noc z walizką
i wrócić trzy razy?
Lubi się witać z żoną, gdy wraca do domu.
Nie, nie.
Na pewno nie.
- Dlaczego nie poszedł dziś do pracy? - Pracuje w domu, bo jest ciekawiej.
Co jest ciekawego w nożu do krojenia mięsa
i małej pile
zapakowanych w gazetę?
Nic, na szczęście.
Dlaczego nie wszedł dzisiaj do sypialni żony?
Nie śmiem odpowiedzieć.
To ja odpowiem. Coś jest bardzo nie tak.
- Obawiam się, że to ze mną. - A o czym myślisz?
To zbyt przerażające, by powiedzieć na głos.
Wyszedł kilka minut temu w podkoszulku, jeszcze nie wrócił.
To byłaby bardzo ciężka robota.
Jak byś zaczęła ciąć ludzkie ciało?
Jeff, będę szczera. Zaczynasz mnie przerażać.
Słyszałeś? Przerażasz...
Wraca!
- Jeff, gdybyś się tylko widział. - Co się stało?
Patrzenie przez okno dla zabicia czasu to jedno,
ale lornetka i wygłaszanie dziwacznych opinii
odnośnie każdej drobnej rzeczy, to chore!
Myślisz, że dla mnie to rozrywka?
Nie wiem,
ale jeśli nie przestaniesz, pójdę sobie.
- Co się... - Co chcesz osiągnąć?
Chcę się tylko dowiedzieć, co się stało z żoną sprzedawcy.
Czy to sprawia, że zwariowałem?
Dlaczego myślisz, że coś się z nią stało?
Z wielu powodów. Jest inwalidką, wymaga ciągłej opieki.
Ale ani jej mąż, ani nikt inny jej dzisiaj nie odwiedził. Dlaczego?
Może umarła.
To gdzie jest lekarz? Ktoś z zakładu pogrzebowego?
Może śpi pod wpływem środków uspokajających.
Wszedł do jej sypialni. Nie ma, na co patrzeć.
Jest. Widziałem przez okno.
Widziałem ich kłótnie,
tajemnicze nocne wycieczki, noże, piły i sznury.
A od ostatniego wieczoru, żadnego śladu żony.
To powiedz mi, gdzie ona jest.
- Nie wiem. - Co robi? Gdzie jest?
Może od niej odchodzi. Nie wiem. Nie obchodzi mnie to!
Wielu ludzi ma noże, piły i sznury w domu.
I wielu mężczyzn nie rozmawia ze swoimi żonami cały dzień.
Żony się czepiają, a faceci ich nie cierpią i są problemy,
ale bardzo rzadko oznacza to morderstwo, jeśli o to ci chodzi.
Chyba ciężko ci nie używać tego słowa.
- Widziałeś wszystko, co zrobił, prawda? - Oczywiście...
Widziałeś, bo zasłony były odsłonięte
i szedł korytarzem, ulicą i był w ogrodzie.
Widziałem, jak kopał w ziemi.
Myślisz, że morderca pozwoliłby ci to wszystko zobaczyć?
Że nie zasłoniłby zasłon i się za nimi nie ukrył?
Bo wykazuje się sprytem. Udaje obojętność.
Ale ty się nie wykazujesz sprytem.
Morderca nigdy by nie popełnił zbrodni przy otwartym oknie.
Dlaczego?
Za tymi oknami
dzieje się prawdopodobnie coś o wiele bardziej okrutnego.
Gdzie?
Bez komentarza.
Zacznijmy od początku, Jeff.
Powiedz mi wszystko, co widziałeś
i co to twoim zdaniem znaczy.
- Tak? - Na skrzynce pocztowej
na drugim piętrze widnieje napis "pan i pani Lars".
L-A-R-S.
Lars Thorwald.
Jaki mają numer mieszkania?
West 9th Street 125.
Dziękuję, kochanie.
- Jakie jest moje kolejne zadanie, szefie? - Pójdź do domu.
Dobrze, ale co on teraz robi?
Siedzi w salonie w ciemności.
Nie wszedł do sypialni.
Pójdź do domu i się wyśpij.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Jeff, o co chodzi?
Posłuchaj, Doyle, to coś, o czym nie mogę rozmawiać przez telefon.
Musisz tu być i wszystko sam zobaczyć.
- To ważne, co? - Pewnie nic ważnego.
Jedynie morderstwo w sąsiedztwie.
- Powiedziałeś "morderstwo"? - Tak.
Nie żartuj.
Myślałem, że się ucieszysz.
Myślałem, że dobry detektyw skorzysta z okazji, by coś wyśledzić.
- Ale ja nie pracuję. - Co?
Mam dzisiaj wolne.
Ja robię najlepsze zdjęcia, gdy mam wolne.
- Wpadnę. - Dobra, Doyle. Bądź jak najszybciej.
Jesteś kochana, Stello. Spójrzcie tylko.
To dopiero widok po powrocie do domu. Nic dziwnego, że mąż wciąż cię kocha.
- To policja? - Co?
- Dzwoniłeś po policję. - Nie do końca.
To nie był oficjalny telefon. To stary znajomy.
Stary, uparty znajomy.
Gdzie myślisz ją pociął?
Oczywiście w wannie.
To jedyne miejsce, gdzie zmyłaby się krew.
Niech lepiej zabierze tę skrzynię, zanim zacznie przeciekać.
Harry?
Niech pan spojrzy, panie Jefferies.
Myślałem, że Doyle przyjdzie, zanim skrzynia odjedzie,
inaczej zadzwoniłbym po policję. Teraz będzie za późno.
- Proszę poczekać. - Nie rób nic głupiego.
Podejrzę nazwę na ciężarówce.
Będę obserwować uliczkę.
Połączenie zamiejscowe.
Nie widziałeś zabójstwa ani ciała. Skąd wiesz, że ją zamordował?
Bo wszystko, co zrobił, jest podejrzane.
Jego wyjścia w nocy w deszcz, ten nóż, piła, skrzynia obwiązana sznurem
i zniknięcie jego żony.
Przyznaję, że wygląda to tajemniczo. Ale może chodzić o wiele rzeczy.
Morderstwo jest mało prawdopodobne.
Doyle, nie mów, że facet jest bezrobotnym magikiem,
który dostarcza rozrywki sąsiadom dzięki swoim wprawnym rękom.
To zbyt oczywisty i zbyt głupi sposób, by kogoś zabić.
Naprzeciwko pięćdziesięciu okien?
A teraz siedzieć i palić cygaro,
czekając aż policja go zabierze?
Dobrze, rób swoją powinność. Pójdź tam i go aresztuj.
Jeff, musisz się wiele nauczyć o morderstwach.
Idioci popełniają je z taką zręcznością,
że potrzeba stu wyszkolonych policjantów, by ich przyłapać.
Sprzedawca nie zabiłby żony po obiedzie,
nie wrzuciłby ciała do skrzyni i trzymał go w magazynie.
Założę się, że to się zdarzało.
W panice ludzie zrobią wszystko.
Ale to jest szansa jedna na tysiąc.
Wciąż siedzi w swoim mieszkaniu. Facet nie spanikował.
Myślisz, że to wymyśliłem?
Myślę, że coś widziałeś.
Wyjaśnienie tej sprawy jest pewnie bardzo proste.
- Na przykład? - Żona pojechała na wycieczkę.
Jego żona leżała chora w łóżku.
Wiem, tak mówiłeś.
Jeff, muszę lecieć.
Nie zgłoszę jeszcze tej sprawy. Daj mi na razie powęszyć.
Nie ma sensu tego rozdmuchiwać.
Dzięki.
Wiemy, że żona wyjechała, więc spróbujmy się dowiedzieć gdzie.
Zrób to.
- Miewałeś ostatnio bóle głowy? - Przed twoim przyjściem, nie.
Minie ci, razem z halucynacjami.
Na razie.
Uciekaj.
Ma wynajem na sześć miesięcy.
Mieszka tu ponad pięć i pół miesiąca.
Jest spokojny, pije, ale z umiarem.
Płaci za rachunki bez zwłoki, zarabia jako sprzedawca biżuterii.
Hurtowo.
Stroni od ludzi. Ani on, ani jego żona nie poznali się z sąsiadami.
Z żoną już nie będą mieli okazji nadrobić.
- Nie wyszła z mieszkania... - Gdzie jest? W lodówce?
- ...aż do wczoraj. O 6:00 rano. - O której?
6:00 rano.
Chyba wtedy zasnąłem.
Szkoda.
Thorwaldowie wyszli z mieszkania właśnie wtedy.
Głupio ci?
Nie, jeszcze nie.
- Jak tam żona? - Wszystko w porządku.
Kto powiedział, że wyszli?
- Kto wyszedł gdzie? - Thorwaldowie o 6:00 rano.
Dozorca i dwóch mieszkańców.
Stanowcze zeznania, bez zawahania. Wszystko się zgadzało.
Thorwaldowie jechali na stację kolejową.
Tom, skąd ktoś mógł to wiedzieć?
Mieli napis na bagażu mówiący "Grand Central"?
Dozorca spotkał Thorwalda, gdy ten wracał.
Powiedział mu, że odprowadził żonę na pociąg jadący na wieś.
Rozumiem. Ten dozorca musi być bardzo wygodnym człowiekiem.
Sprawdzałeś jego wyciąg z konta?
Na co nam jego zeznania?
Wersja z drugiej ręki niepotwierdzonej informacji
od samego zabójcy, Thorwalda.
Czy ktoś widział, jak żona wsiada do pociągu?
Muszę ci przypomnieć,
że wszystko to się zaczęło, bo powiedziałeś, że ją zamordowano.
Ale czy ktoś ją w ogóle widział? Łącznie z tobą?
Co robisz?
Chcesz rozwiązać tę sprawę, czy zrobić ze mnie głupka?
Jeśli się uda, i to, i to.
No to do roboty.
Idź tam i przeszukaj mieszkanie Thorwalda.
Musi być tam pełno dowodów.
Nie mogę.
Nie mówię, że teraz, ale jak wyjdzie na drinka
albo po gazetę. Nie dowie się.
Nie mogę tego zrobić, nawet jeśli go nie będzie.
A co? Ma jakieś specjalne przywileje i jest chroniony przed policją?
Nie denerwuj mnie.
Nawet detektyw nie może ot tak wejść do mieszkania i go przeszukać.
Gdyby mnie przyłapali, straciłbym odznakę w 10 minut.
To nie daj się złapać i tyle.
Jeśli coś znajdziesz, masz mordercę,
a oni przymkną oko na kilka zasad.
Jeśli nic nie znajdziesz, gość jest czysty.
Nie chciałbym zabrzmieć zbyt formalnie, ale przypominam ci o Konstytucji
i zdaniu: "Nakaz aresztowania musi być wydany przez sędziego,
"który zna Kartę Praw słowo po słowie".
- Musi mieć dowody. - To mu je daj.
Tak, już to sobie wyobrażam.
"Wysoki sądzie, mój znajomy jest detektywem-amatorem.
"Pewnej nocy po obfitej kolacji..."
Rzuciłby we mnie kodeksem karnym stanu Nowy Jork.
A ma on 6 tomów.
Do jutra w mieszkaniu może już nie być żadnych dowodów.
Wiesz o tym.
To koszmar detektywa.
Czego potrzebujesz, by rozpocząć przeszukiwanie?
Powiedz, czego?
Krwawych śladów wiodących w kierunku drzwi?
Na pewno nie potrzebuję takich pytań. Zadzwoniłeś i poprosiłeś o pomoc.
A teraz zachowujesz się jak podatnik.
Jakim cudem udało nam się ze sobą wytrzymać
w tym samolocie przez trzy lata na wojnie?
Pojadę na stację kolejową i sprawdzę wersję Thorwalda.
Zapomnij o tym.
Znajdź skrzynię. Pani Thorwald w niej jest.
Prawie zapomniałem.
W skrzynce Thorwalda była pocztówka.
Wysłano ją wczoraj o 15:30 z Merritsville.
To około 130 km na północ.
W wiadomości było: "Dojechałam. Już czuję się lepiej.
"Kocham, Anna".
Czy...
Anna... czy to ta, o której myślę?
Pani Thorwald.
Potrzebujesz jeszcze czegoś, Jeff?
Możesz przysłać dobrego detektywa.
- Halo? - Pani Doyle?
- Tak. - Tu Jeff. Tom już wrócił?
Jeszcze nie.
Nawet nie dał znać?
Ani słowa. Czy to coś pilnego, Jeff?
Obawiam się, że tak, Tess.
Powiem, żeby zadzwonił, jak tylko się odezwie.
Nie, nie ma takiej potrzeby.
Po prostu powiedz mu, żeby do mnie przyjechał.
Wygląda na to, że Thorwald dziś wyjeżdża.
- Kto to jest? - Będzie wiedział.
Thorwald to facet, nie martw się.
- Dobranoc, głuptasie. - Dobranoc.
Znów telefon zamiejscowy.
Ktoś przyszedł.
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
Co zrobiłaś z włosami?
- Tylko je... - Spójrz na Thorwalda.
Chyba wynosi się na dobre. Spójrz.
Nie wygląda, jakby się spieszył.
Wykłada na łóżko wszystkie swoje rzeczy.
Koszule, garnitury, płaszcze, skarpetki.
Nawet... Torebkę ze skóry aligatora,
- którą jego żona trzymała przy łóżku. - Co z nią?
Leżała ukryta w kredensie.
Wyjął ją, podszedł do telefonu i wykonał połączenie zamiejscowe.
W torebce była biżuteria jego żony.
Wydawał się zmartwiony.
Prosił kogoś o radę.
To nie była jego żona.
Nie widziałem, żeby kiedykolwiek pytał żonę o radę.
Ona mu ich dużo dawała, ale on na pewno o nie nie prosił.
- Ciekawe, co robi. - Nie wiem.
- Co, jeśli już nie wróci? - Wróci. Wciąż są tu jego rzeczy.
Chyba możemy już zapalić światło.
Nie, jeszcze nie.
Dobrze, możesz włączyć. Poszedł do pokoju po prawej stronie.
Cały dzień próbowałam się skupić na pracy.
- Myślałaś o Thorwaldzie? - I tobie, i twoim znajomym, Doyle'u.
- Odezwał się, od kiedy się widzieliście? - Nie.
Powiedział, że pojedzie na stację i sprawdzi skrzynię.
Pewnie jeszcze nie skończył.
O czym myślisz?
- To nie ma sensu. - Co?
Kobiety nie są tak nieprzewidywalne.
Ja nigdy nie wiem, o czym myślisz.
Kobieta ma swoją ulubioną torebkę,
która zawsze wisi przy jej łóżku, gdzie ma do niej dobry dostęp.
A potem wyjeżdża i ją zostawia? Dlaczego?
Bo nie wiedziała, że wyjedzie.
A tam gdzie jedzie, nie będzie jej potrzebowała.
Ale o tym mógł wiedzieć tylko jej mąż.
I ta biżuteria.
Kobiety nie trzymają jej w torebce,
bo się poplącze i porysuje.
To trzymają ją w ubraniach mężów?
Nie.
I nie zostawiają jej.
Kobieta jadąca wszędzie, poza szpitalem,
zawsze weźmie kosmetyki, perfumy i biżuterię.
Połóż tam. To tajne informacje, co?
To podstawowe wyposażenie.
I nie zostawia się go w szufladzie męża
w ulubionej torebce.
Zgadzam się, kochanie.
Tom Doyle miał jednak na to odpowiedź.
Że wyszła wczoraj o 6:00 rano
- z mężem? - Według świadków.
A ja mam odpowiedź dla pana Doyle'a.
To nie mogła być pani Thorwald, albo nie znam kobiet.
A co ze świadkami?
Widzieli kobietę,
ale to nie była pani Thorwald.
- To znaczy, jeszcze nie. - Co ty powiesz?
Chodź tutaj.
Chciałabym zobaczyć reakcję twojego znajomego, jak mu powiemy.
Nie wygląda mi na detektywa.
Nie bądź dla niego za ostra. Można na nim polegać.
Chciałbym, żeby się pojawił.
Nie pospieszaj go. Mamy całą noc.
- Co mamy? - Noc.
Zostanę z tobą.
Będziesz musiała to uzgodnić z właścicielem.
Mam weekend wolny.
To świetnie, ale mam tylko jedno łóżko.
Jak jeszcze coś powiesz, to jutro też zostanę.
Nie mam dla ciebie piżamy.
Mówiłeś, że muszę poradzić sobie z jedną walizką.
- Założę się, że twoja nie jest tak mała. - To walizka?
To neseser od Mark Crossa.
Mała, ale jest akurat.
Chyba pakowałaś się w pośpiechu.
Spójrzcie tylko. Czyż nie jest wspaniałe?
Zrobimy interes.
Moja kobieca intuicja za twoje łóżko na tę noc.
Zgadzam się.
Znów ta piosenka.
Co inspiruje mężczyznę do napisania takiej piosenki?
Pewnie rachunek od właścicielki raz na miesiąc.
Jest niezwykle piękna.
- Chciałabym być kreatywna. - Kochanie, przecież jesteś.
Masz talent to stwarzania trudnych sytuacji.
- Tak? - Pewnie.
Jak wpraszanie się do mnie na noc.
Zaskoczenie jest najważniejszym elementem ataku.
Poza tym, jak to zwykle bywa w powieściach detektywistycznych,
gdy detektywi mają kłopoty,
to asystentki ich ratują.
Czy ta dziewczyna chroni ich też
przed ponętnymi tancerkami
i namiętnymi córkami bogaczy?
- Ta sama. - To ona, co?
To zabawne, że nigdy jej nie poślubił.
- To dziwne. - Bardzo.
Może skoczę do pokoju obok i coś przygotuję?
Proszę bardzo.
Mam na myśli pójście do kuchni i zrobienie kawy.
I przynieś też brandy.
Harry.
- Jeff. - Cześć.
Masz coś jeszcze na tego Thorwalda?
Wystarczająco dużo, żeby się martwić o to, że się spóźnisz i go stracimy.
Myślisz, że się wynosi?
Spójrz, wyłożył
wszystkie swoje rzeczy na łóżku, żeby się spakować.
Może brandy? Pan Doyle, jak rozumiem?
- Tom, to jest panna Lisa Fremont. - Miło mi poznać.
Myślimy, że Thorwald jest winny.
Ostrożnie, Tom.
- Tak? - Z porucznikiem Doyle'em.
Już proszę. Do ciebie.
- Tak? - Porucznik Doyle?
Przy telefonie.
Aha.
Dobrze.
Rozumiem. Dziękuję. Do widzenia.
Kawa będzie niedługo gotowa.
Jeff, nie powiesz panu o biżuterii?
Biżuterii?
Ma schowaną biżuterię żony w swoich ubraniach, w swojej sypialni.
- Na pewno należy do żony? - Była w jej ulubionej torebce.
Panie Doyle, możemy z tego wyciągnąć tylko jeden wniosek.
Mianowicie?
Że to nie pani Thorwald wyszła z nim wczoraj rano.
Tak myślicie, co?
Kobiety nie zostawiają swojej ulubionej biżuterii,
kiedy wyjeżdżają.
No, Tom.
Pewnie nie potrzebujesz tych informacji, co?
Właściwie to nie.
Lars Thorwald jest w równym stopniu mordercą, co ja.
Czyli możesz wytłumaczyć wszystko, co się tam wydarzyło
i wciąż się dzieje?
Nie, ale wy też nie.
To sekretny, prywatny świat, który obserwujecie.
Ludzie robią wiele rzeczy, których nie wytłumaczyliby publicznie.
Jak pozbywanie się swoich żon?
Musi pani o tym zapomnieć. To zły tok myślenia.
A co z nożem i piłą?
Miałeś kiedyś piłę?
Miałem kiedyś w garażu.
Ilu ludzi nią pociąłeś?
Albo nożami, których miałeś pewnie setki przez całe życie?
Twoja logika jest błędna.
Nie może pan zignorować zniknięcia żony, skrzyni ani biżuterii.
Byłem na stacji kolejowej. Kupił bilet.
10 minut później, jego żona wsiadła do pociągu.
Cel podróży, Merritsville. Jest wielu świadków.
To nie musiała być pani Thorwald.
- Ta biżuteria... - Panno Fremont,
kobieca intuicja dobrze sprzedaje się w magazynach.
Ale w prawdziwym życiu to tylko fantazje.
Wiele lat straciłem,
idąc śladem kobiecej intuicji.
Ale nie znalazłeś skrzyni,
a to wszystko pochodzi z twojego przemówienia na balu policjantów.
Znalazłem skrzynię 30 minut po tym, jak stąd wyszedłem.
To normalne, żeby mężczyzna obwiązywał skrzynię grubym sznurem?
Jeśli jest popsuty zamek, tak.
A co było w środku? Opryskliwa wiadomość skierowana do mnie?
Ubrania pani Thorwald.
Czyste, dobrze spakowane. Mało stylowe, ale przyzwoite.
Nie zabrał ich pan do laboratorium?
Wysłałem je w dalszą szczęśliwą drogę.
Czy kobieta udająca się w krótką podróż,
zabiera ze sobą wszystkie rzeczy?
Pozwólmy odpowiedzieć na to pytanie kobiecemu psychologowi.
Wygląda na to, że nie zamierzała wracać.
To się nazywa problem rodzinny.
To dlaczego nie poinformowała o wyjeździe właściciela?
Powiem ci dlaczego. Bo coś ukrywał.
A ty mówisz wszystko właścicielowi?
Powiedziałem, żebyś był ostrożny.
Gdybym był ostrożny, sterując tym samolotem w czasie wojny,
nie miałbyś szansy zrobić zdjęć,
za które dostałeś medal, dobrą pracę, sławę i pieniądze.
Może usiądźmy i napijmy się jak przyjaciele?
Zapomnijmy o tym.
Możemy poopowiadać kłamstwa na temat starych dobrych czasów na wojnie.
Czyli rzuca pan sprawę?
Nie było sprawy od początku, panno Fremont.
To jak z tym drinkiem?
Chyba macie rację.
Pójdę do domu i się prześpię.
Na zdrowie.
To przez kieliszek.
Jeff, jeśli będziesz potrzebował pomocy...
Zadzwoń do informacji.
Uwielbiam zabawne teksty przed wyjściem.
- Do kogo była zaadresowana skrzynia? - Do Anny Thorwald.
To poczekajmy i zobaczmy, kto ją odbierze.
A, ten telefon. Dałem im twój numer.
- Mam nadzieję, że nie masz mi za złe. - Zależy kim są.
To policja w Merritsville.
Powiedzieli, że skrzynia została odebrana
przez Annę Thorwald.
Nie siedźcie do późna.
- Patrz. - Co?
Jest młody, co?
Co robisz?
Nie chciałbym przyznawać racji Thomasowi J. Doyle'owi,
ale zgadzam się z tym,
że wszystko, co się tam wydarzyło było bardzo osobiste.
Ciekawe, czy to etyczne obserwować kogoś z lornetką i teleobiektywem.
Czy jest to etyczne,
nawet jeśli chcesz dowieść, że ktoś nie popełnił zbrodni?
Nie znam się na etyce podglądania.
Oczywiście, mogą to samo robić ze mną.
Obserwować jak robaka pod lupą, jeśli tylko chcą.
Nie sądzisz, że jeśli ktoś by tu zajrzał, byłby zszokowany?
- Co? - Dwie smutne twarze.
Rozpaczamy, bo okazuje się, że mężczyzna nie zabił żony.
Jesteśmy najbardziej przerażającymi upiorami, jakich znam.
Powinniśmy się cieszyć z tego, że kobieta żyje i ma się dobrze.
Co się stało ze starym powiedzeniem: "Kochaj sąsiada swego"?
Jutro zacznę myśleć nad tym jeszcze raz.
Zacznę od Panny Torso.
Nie jeśli przeprowadzę się do mieszkania naprzeciwko
i co godzina będę tańczyć Taniec siedmiu welonów.
Na dzisiaj koniec przedstawienia.
Zapowiedź nadchodzących atrakcji.
Czy pan Doyle myślał, że ukradłam tę walizkę?
Nie sądzę, Liso.
- I co myślisz? - No...
- Zapytam inaczej. - Dziękuję.
Podoba ci się?
- Tak. - To...
Co się stało?
- Ktoś jest ranny? - To pies.
Coś się stało z psem.
Co się stało? Ktoś wypadł przez okno?
Widzicie, na dole jest pies.
Nie żyje.
Udusili go. Ma złamaną szyję.
Który to zrobił?
Kto zabił mojego psa?
Nie wiecie, co znaczy słowo "sąsiad".
Sąsiedzi się lubią, rozmawiają ze sobą,
przejmują tym, czy ktoś żyje czy umiera.
Ale nie wy!
Nie sądziłam, że ktoś z was mógłby być tak okrutny,
żeby zabić małego, niewinnego pieska.
Był jedynym, który lubił wszystkich w tym sąsiedztwie.
Zabiliście go, bo was lubił?
Tylko dlatego?
Wejdźmy do środka.
Chodźmy z powrotem. To tylko pies.
Wiesz, że przez chwilę uwierzyłem Tomowi.
- Ale tylko przez chwilę? - Spójrz.
Tylko jedna osoba nie podeszła do okna.
Spójrz.
Dlaczego Thorwald miałby zabić małego pieska?
Bo wiedział za dużo?
Myślicie, że warto czekać cały dzień, żeby to zobaczyć?
Czyści mieszkanie?
Myje łazienkę.
Musiało się nieźle pochlapać.
Czemu nie? Wszyscy myślimy to samo.
Zabił ją tam, a teraz musi zmyć plamy, zanim odjedzie.
Stello, chodzi o twój wybór słów.
Jeszcze nikt nie wymyślił grzecznego słowa na zabijanie.
Liso, na tamtej półce jest małe żółte pudełko. Widzisz je?
- Na samej górze? - Tak.
Daj mi jeszcze przeglądarkę.
Mam...
Te mają około 2 tygodni.
Mam nadzieję, że mam tu jeszcze coś poza zdjęciami nogi. Tylko gdzie...
- Czego szukasz? - Tutaj.
Jeśli mam rację, rozwiązałem zagadkę morderstwa.
- Pani Thorwald? - Nie.
Psa.
Chyba wiem, dlaczego Thorwald zabił psa.
Spójrz i powiedz, co widzisz.
Teraz wyjmij.
I spójrz znowu. Wyjmij. Widzisz?
To tylko zdjęcie ogrodu, to wszystko.
Jest jedna ważna różnica.
Kwiatki na rabacie Thorwalda.
Tam, gdzie węszył pies?
Tam, gdzie kopał. Spójrz na kwiaty.
Dwie żółte cynie na jednym końcu
nie są tak wysokie, jak wcześniej.
Od kiedy to kwiaty maleją w dwa tygodnie?
- Coś tam jest zakopane. - Pani Thorwald.
Chyba nie zna się pani na cmentarzach.
Pan Thorwald nie mógł włożyć ciała żony
w ziemię o tak małej powierzchni.
Chyba, że włożył ją pionowo,
ale wtedy nie potrzebowałby noża i piły.
Moim zdaniem rozwiózł ją po całym mieście.
- Noga w East River... - Stello, proszę.
Nie. Coś w tym jest.
Te kwiaty zostały wykopane i posadzone ponownie.
- Może to tam jest nóż i piła. - Właśnie.
- Zadzwoń po porucznika Doyle'a. - Nie, poczekajmy.
Poczekajmy, aż się ściemnieje, wtedy zobaczę, co tam jest zakopane.
Ty? Na pewno nie, jeszcze tobie złamie szyję.
Nie...
Nie zadzwonimy po Doyle'a, dopóki nie znajdziemy ciała pani Thorwald.
Musimy znaleźć sposób, by dostać się do jego mieszkania.
Pakuje się.
Daj ołówek.
Stello, daj kawałek papieru. Gdzieś tam jest.
O, tutaj.
LARSIE THORWALD,
CO Z NIĄ ZROBIŁEŚ?
Zrobiłeś to, Thorwald.
- Uważaj, Liso. Idzie. - Nie powinieneś jej puścić.
- Jeśli... - Patrz, patrz.
Dzięki Bogu, już koniec.
- Mogę się napić? - Pewnie.
Nie ma wątpliwości. Wyjeżdża. Tylko kiedy.
Mogę spojrzeć przez to urządzenie?
Proszę bardzo, tylko mów, co widzisz.
- Zastanawiam się... - Nad czym?
Panna Samotne Serce bierze coś,
co wygląda jak pigułki metakwalonu.
Widzisz to stąd?
Używałam tych czerwonych tabletek, by uśpić na zimę
wszystkich w Hackensack.
Czy ma ich wystarczająco, by...
Nie, ale będzie łatwiej...
Było blisko, co?
Jak zareagował, gdy przeczytał wiadomość?
Nie była to reakcja, która zapewniłaby mu szybką pożyczkę w banku.
Jeff, torebka!
Przypuśćmy, że obrączka pani Thorwald
jest wśród biżuterii w tej torebce.
W czasie rozmowy przez telefon trzymał trzy pierścionki.
Jeden z diamentem, jeden z dużym kamieniem innego rodzaju
i obrączkę.
Ostatnią rzeczą, jaką by zostawiła jest obrączka.
Stello, zostawiasz swoją w domu?
Zdjęliby mi ją tylko, obcinając palec.
Chodźmy zobaczyć, co leży zakopane w ogródku.
Czemu nie? Zawsze chciałam poznać panią Thorwald.
- A czym wy rozmawiacie? - Masz łopatę?
- Łopatę? Oczywiście, że nie! - Pewnie będzie w piwnicy.
Jeff, jeśli jesteś zbyt wrażliwy, nie patrz.
Wcale nie jestem wrażliwy.
Nie chcę tylko, żebyście skończyły jak ten pies.
Panno Fremont, pan Jefferies ma chyba rację.
Poczekajcie. Weźcie to.
Nie ma co ryzykować.
Dajcie mi książkę telefoniczną.
Po co?
Może wywabię go z mieszkania.
- Potrzebujemy tylko kilku minut. - Spróbuję załatwić koło 15.
- Jak? - Thorwald.
Thorwald... Thorwald.
Chelsea 27099.
27099.
Raz go wystraszyliśmy, może uda się ponownie.
Chyba nadużywam słowa "my".
- To wy ryzykujecie. - Stello, głosujemy?
Jednogłośnie.
27099.
Chelsea.
No odbieraj, Thorwald.
Jesteś ciekawy.
Zastanawiasz się, czy dzwoni twoja dziewczyna, dla której zabiłeś.
No dalej, odbierz.
Halo?
Dostałeś moją wiadomość?
Dostałeś?
Kto mówi?
Dam ci szansę się dowiedzieć.
Spotkajmy się w barze w hotelu Albert.
Zaraz.
- Dlaczego miałbym to zrobić? - To małe spotkanie biznesowe...
By omówić majątek twojej zmarłej żony.
Nie wiem, o co chodzi.
Nie zgrywaj się, Thorwald, albo zadzwonię na policję.
- Mam tylko 100 $. - To już coś.
Jestem w hotelu. Będę na ciebie czekał.
Chodź, Stello.
Niech jedna z was patrzy w okno.
Jeśli będzie wracał, dam wam sygnał latarką.
Tu rezydencja Doyle'ów.
Dzień dobry, mówi L. B. Jefferies. Jestem znajomym pana Doyle'a.
- Kto mówi? - Niania.
O której będzie w domu?
Pracuję do 1:00. Państwo poszli na kolację, a potem pewnie do klubu.
Rozumiem.
Jeśli zadzwoni, niech się skontaktuje z L. B. Jefferiesem, dobrze?
Mam dla niego niespodziankę.
Czy mamy pana numer, panie Jefferies?
Tak. Dobranoc.
Dobranoc.
Stella nie miała racji co do Panny Samotne Serce.
Lisa, co ty... Nie rób tego.
Lisa, co ty robisz? Nie idź...
No dalej, uciekaj stamtąd!
Powiedziała, żebyś zadzwonił do Thorwalda, jeśli będzie wracał.
- To dzwonię. - Nie, daj jej jeszcze chwilę.
No dobra, zacznijmy od początku.
Panna Samotne Serce.
Zadzwoń po policję!
- Centrala. - Chcę się połączyć z 6. posterunkiem policji.
Dobrze.
Panie Jefferies, muzyka ją zatrzymała.
Co... Lisa!
Lisa!
6. posterunek, sierżant Allgood.
Dobry wieczór. Mężczyzna atakuje kobietę przy West 9th Street 125.
Drugie piętro. Proszę się pospieszyć!
- Nazwisko? - L. B. Jefferies.
- Numer telefonu? - Chelsea 25598.
Drzwi były otwarte.
- Powiedziałam... - O, nie!
- Puszczaj! Jeff! - O, nie!
Jeff! Jeff!
Jeff!
Lisa!
Stello, co robimy?
Jeff!
- Jeff! - Już są.
Co ona robi? Czemu go nie wyda?
- To bystra dziewczynka. - Mądra? Jeszcze ją aresztują.
Ale się stamtąd wydostanie, prawda?
Patrz, obrączka!
Zgaś światło! Zobaczył nas!
Jak myślisz, ile tam zostanie?
Nie będzie czekał do końca wynajmu, chyba że jest głupszy, niż myślę.
Wyjmij mój portfel z szuflady w stole.
- Po co panu pieniądze? - Muszę wyciągnąć Lisę z więzienia.
Mógłby ją pan zostawić tam do przyszłego wtorku,
wtedy mógłby się pan wymknąć zgodnie z planem.
Zobaczmy, 127 $.
Ile pan potrzebuje?
To jej pierwsze przestępstwo, więc około 250 $.
- Torebka Lisy. - Właśnie.
- Ile ma? - Pięćdziesiąt centów.
- Weź to. - Mam w torebce około 20 $.
Co z resztą?
Jak gliny zobaczą Lisę, sami się dorzucą.
Szybko.
Moment. Szybko!
Jefferies przy telefonie.
Co znowu?
Doyle, mam coś ciekawego dla ciebie.
Dlaczego musiałem oddzwonić?
Jeff, nie psuj mi nocy kolejnym szalonym zabójcą.
Posłuchaj! Lisa jest w więzieniu. Aresztowali ją.
- Twoja Lisa? - Tak.
Gdybyś to widział. Poszła do mieszkania Thorwalda.
Ale potem wrócił i jedyne, co mogłem zrobić, to zadzwonić na policję.
- Mówiłem... - Wiem, że mówiłeś!
Poszła tam, żeby zdobyć dowody, i jej się udało.
- Co na przykład? - Co?
Ma obrączkę pani Thorwald.
Jeśli kobieta by żyła, miałaby ją na dłoni, prawda?
- Możliwe. - To fakt!
Thorwald zabił wczoraj psa, bo ten kopał w ogródku.
Wiesz dlaczego? Bo Thorwald tam coś zakopał, a pies to wywęszył.
Na przykład starą kość?
Słuchaj, nie wiem, jak Thorwald nazywał swoją żonę,
ale mówię ci,
te wycieczki z metalową walizką,
on nie wywoził swoich rzeczy,
bo były wciąż w jego mieszkaniu.
Możliwe, że to była ta stara kość.
Tak, w kawałkach.
Jeszcze jedno.
Wszystkie jego połączenia były zamiejscowe.
Jeśli dzwonił do żony w dniu jej wyjazdu,
po tym jak dojechała do Merritsville,
dlaczego napisała do niego kartkę mówiącą, że dojechała?
Dlaczego miałaby to zrobić?
- Gdzie zabrali Lisę? - Na 6. posterunek.
- Wysłałem tam kogoś z pieniędzmi. - Może nie będą potrzebne.
- Zajmę się tym, Jeff. - Dobra. Tylko się pospiesz.
Wie, że go obserwowaliśmy.
Nie będzie czekał w nieskończoność. Szybko.
Jeśli wersja z obrączką się sprawdzi, już po nim.
- Na razie, Jeff. - Na razie.
Tom, Thorwald chyba wyjechał. Nie widzę...
Halo?
Czego chcesz?
Twoja koleżanka mogła mnie wydać.
Dlaczego tego nie zrobiła?
Czego chcecie? Pieniędzy? Nie mam ich.
Powiedz coś.
Powiedz, czego chcesz!
Możecie mi zwrócić tę obrączkę?
Nie.
Powiedz jej, żeby ją zwróciła.
Nie mogę. Policja już ją pewnie ma.
Lisa! Doyle!
Tam!
Patrzcie! Tam, w mieszkaniu!
Doyle!
Creele, daj swój pistolet!
Przepraszam, Jeff. Szybciej nie mogłem.
Panie Jefferies. Niech nikt go nie dotyka.
Przynieś moją apteczkę z góry.
Liso, kochanie, jeśli tylko coś by ci się stało...
Cicho, nic mi nie jest.
Ale jestem z ciebie dumny.
Wystarczy na uzyskanie nakazu przeszukania?
Na pewno.
- Poruczniku Doyle! - Tak?
- Co z nim? - Żyje.
Thorwald oprowadzi nas zaraz po East River.
Powiedział, co jest zakopane w ogródku?
Tak. Powiedział, że pies za bardzo węszył, więc to wykopał.
Jest w pudełku na kapelusze w jego mieszkaniu.
- Chcesz zobaczyć? - Nie, dzięki.
Nie mam do tego głowy.
Mam nadzieję, że będzie hitem. To pierwsze wydanie.
Chciałabym usłyszeć.
Nawet pan nie wie, ile ta muzyka dla mnie znaczy.
Spróbujmy jeszcze raz, piesku.
Nie ruszaj się.
- Stanley! - Cześć, skarbie!
Co wojsko z tobą zrobiło!
Ale tam zgłodniałem. Co masz w lodówce?
Jak dobrze być w domu.
Nieważne, czy mi pomożesz czy nie,
ale gdybym wiedziała, że rzucisz pracę, nie byłoby ślubu.
Kochanie, nie żartuj.
PRZEZ WYSOKIE Himalaje
.:: Napisy24.pl - Wprost od tłumaczy ::.